Zomaar wat dagen in Amsterdam.

Ik spreek een vader die onlangs zijn vrouw heeft moeten begraven. Samen zijn ze de hele wereld over gevlogen op zoek naar genezing. Samen zijn we stil als er meer vragen dan antwoorden lijken te zijn.
Ik laat me meevoeren in winkels, want alles lijkt te koop. Ik kijk naar allerlei producten die ik niet nodig heb.
Ik hoor in een gebedshuis een Mexicaanse bidden voor Nederland. Ze heeft uit liefde voor God alles achtergelaten om dit land te dienen.
Ik dwaal langs de grachten en even later op de Dam willen twee vrolijke dames op leeftijd graag voor me bidden…
Ik voel hoe Amsterdam trekt, schuurt, bekoort en verleidt. In deze stad lijkt alles wat ons mens maakt samen te komen.

De saamhorigheid, maar ook het egoïsme.
De liefde, maar ook de lust.
De vrijheid, maar ook de leegte.

Terwijl ik langs het donkere water van het IJ terugslenter naar m’n logeeradres voel ik me wat ontheemd. In de koude wind denk ik aan het Kerstfeest. Het feest wat door de halve wereld wordt gevierd. De geboorte van het kind in een kribbe. En op een moment waarin ik het niet had verwacht, overvalt me een diepe liefde voor Jezus. Om wie Hij is!

Jezus werd ondergedompeld in al onze tegenstrijdigheden, halfslachtigheid en machteloosheid.

Zijn bewogenheid voor mensen is oneindig. Jezus werd één van ons. Jezus werd een Amsterdammer. Hij loopt langs de grachten van ons hart om uit te delen. Hij wandelt ons huis niet voorbij, maar wil met ons eten…

Kerst is ten diepste een ontroerend feest. We vieren de liefde van een Vader die zijn kinderen kwijt is. Hij nodigt ons uit en misschien is Hij ook nu wel meer dichterbij dan we denken!

Should I ever be abandoned
Should I ever be acclaimed
Should I ever be surrounded by the fire and the flame
There’s a name I will remember
There’s a name I will proclaim
Let it be, Let it be Jesus.

Ik wens je gezegende dagen!

Laatste

Nieuws